Woord vooraf bij de rasstandaard van de Saarlooswolfhond

Raszuivere honden werden en worden als de aristocratie onder de honden gezien.  Boeren, burgers en buitenlui hadden vroeger ordinaire bastaarden, de vuilnisbakkies. In adellijke kring werd de rashondenfokkerij bedreven. Een rashond had daarom ‘adel’ om de tegenstelling tussen de nobele, zuivere rashond en de armetierige, onzuivere bastaard te benadrukken.

Maar de rashondenfokkerij kwam in de 20-ste eeuw binnen bereik van niet-adellijke personen. Fokkers probeerden het ideaalbeeld van de rasstandaard zo snel mogelijk te bereiken. Dat deden ze met incestparingen. Het gevolg was dat de genenvariatie in sommige rassen vrijwel volledig werd verwoest. Rashonden hebben in de loop der tijd ook veel schade opgelopen qua gezondheid, want klein kan altijd kleiner en kort kan altijd nog korter. Veel hondenrassen werden ziek door de drang naar geld, status en aanzien van hun baasjes.

Op hondenshows werden honden (kampioenen) uitgekozen die het best aan de rasstandaard voldeden. De AVLS is niet per se tegen het showen van honden op tentoonstellingen, maar vindt een gezonde, vitale hond veel waardevoller dan een showhond die ‘perfect’ aan de standaard voldoet. Onze leden hechten ook niet zo aan kampioenschapsprijzen met al die bekers en lintjes. Daarmee zijn we een beetje een vreemde eend in de hondenwereld.

Tot slot bedanken we Rob van Wijk, Gerard de Moor, Marian van der Veen, Jan Dirkzwager, Erik Godijn, Michelle Schneider, Marianne Eggink, Ineke Pompen, Johan Berends, Ingeborg Peper, Grit Fischer, Carmen Tischler, Esther van Rijnstra, Didier Prongué, Stephan Gourdon en Thomas Bakke voor het beschikbaar stellen van foto’s van hun Saarlooswolfhonden. De foto’s zijn een goede illustratie bij de rasstandaard. Ook veel dank aan Sara Rosa Dioguardi die de tekst in het Italiaans vertaalde. In 2015 verving de F.C.I. de verouderde tekst uit 1993 door onderstaande tekst.