Degeneratieve Myelopathie

Wat is Degeneratieve Myelopathie?
Degeneratieve Myelopathie (DM) is een erfelijke verlammingsziekte die bij veel hondenrassen voorkomt, vooral bij de Duitse herder en de Welsh Corgi Pembroke. De afwijking werd ook bij enkele Saarlooswolfhonden vastgesteld. Genetici denken dat DM verwant is aan de erfelijke, familiaire vorm van ALS bij mensen. Tot nu toe zijn een aantal ALS-genen bij de mens bekend, waaronder het DOD1 gen dat bij honden voorkomt die lijder of drager zijn van DM. Hoewel DM bij honden autosomaal recessief vererft, is de familiaire vorm van ALS bij de mens bijna altijd  autosomaal dominant.

Wat is de oorzaak?
De beschermlaag (myeline) waarin de zenuwen liggen, wordt afgebroken door een defect gen. In het eindstadium van de ziekte is dit helemaal verdwenen. De zenuwen werken dan niet meer. De hond is ernstig verlamd, wordt incontinent en kan niet meer zelfstandig lopen.

SWH in rolstoel

Saarlooswolfhond in een rolstoel

Hoe vererft de ziekte?
De ziekte vererft autosomaal recessief. Dat wil zeggen dat beide ouders een fout in hetzelfde gen doorgeven. De ouders hebben zelf geen ziekteverschijnselen. Autosomaal betekent dat zowel reuen als teven de ziekte kunnen krijgen. De afwijking vererft dus niet geslachtsgebonden. Een lijder krijgt de verschijnselen rond zijn 9e à 10e levensjaar, soms zelfs nog later. Als met een lijder wordt gefokt voordat de verschijnselen zich openbaren, zal het defecte gen worden doorgeven aan alle pups.

Hoe zien we de verschijnselen?
De ziekte begint in de achterhand, die steeds slapper wordt. De hond begint wat te waggelen en met een achterpoot te slepen, later met beide achterpoten. Dit proces kan een paar maanden tot anderhalf jaar duren. De hond heeft geen pijn. Door het slepen met de achterpoten slijten de teennagels snel. Hierdoor kunnen vervelende infecties ontstaan. Om dit tegen te gaan kunnen de poten worden getapet en moet een goede voethygiëne in acht worden genomen. In een later stadium kan de hond niet meer zelfstandig lopen en wordt incontinent. Weer later worden ook vitale organen aangetast. De dood is dan niet ver meer weg.

Kan de ziekte worden behandeld?
Nee, er is geen behandeling. Er is een rolstoel ontwikkeld zodat de hond zich toch kan voortbewegen. Soms met verrassende resultaten!

Is het defecte gen al gevonden?
Ja. In juli 2008 is aan de Universiteit van Missouri in de Verenigde Staten het gemuteerde SOD1-gen gevonden. Een jaar later, in augustus 2009, traceerde het Van Haeringen Laboratorium dit gen in het DNA van een Saarlooswolfhond met de verschijnselen van DM. Saarlooswolfhonden kunnen nu dus getest worden op het gen, zodat een fokker of eigenaar kan weten of zijn hond lijder, drager of vrij is van deze ziekte. De juiste diagnose kan nu snel worden gesteld met een DNA test.

Hoe gaat zo’n gentest?
Heel simpel. Fokkers hoeven tegenwoordig niet meer naar de dierenarts om bloed van hun honden af te laten nemen. Met een swab (een soort wattenstaafje) moet wat wangslijm van de hond worden afgenomen. De swab opsturen naar het Van Haringen Laboratorium of het laboratorium Laboklin.

Consequenties voor de fokkerij
De AVLS heeft in haar fokreglement verplicht gesteld dat elk fokdier genetisch onderzocht moet worden op DM. Als één ouderdier het gen niet heeft, kunnen de pups de afwijking niet krijgen. Het gen moet immers van beide ouders komen. Toch is het wenselijk om beide fokdieren te onderzoeken. Als beiden het defecte gen niet hebben, zijn alle pups vrij van DM. Dat scheelt later onnodige onderzoekskosten. Neem voor vragen contact op met het secretariaat.